Spacesแมวๆ กับปากแบบแมวๆ เหมี๊ยวว

 

      เฮ้ออออ.......ในที่สุดก็ต้องกลับมาจนได้ กะไว้ตั้งแต่แรกว่าจะไม่เขียนบล็อกแระ ดันไปเห็นคนอื่นเค้าเขียนบล็อกกัน และอ่านสนุก  ก็เกิดอารมณ์ไหวตามเค้าไป ประมาณว่าอยากเขียนบ้าง ตอนนี้มีอารมณ์อยู่สองอย่างในจิตใจ อย่างแรกคือเขียน อีกอย่างคือไม่เขียนเพราะขี้เกียจ เอาเวลาว่างไปนอนเล่น ดูทีวี เล่นเน็ทเปิดเวปไปวันๆ ให้มันสบายใจแหมือนวัยรุ่นทั่วๆไปดีกวว่า เดี่ญวเค้าจาหาว่าเราแปลกแยก ยิ่งหน้าตาแปลกๆไม่เหมือนชาวบ้าวเค้าอยุ่ด้วย เง้ออ 

     ความรู้สึกสองอย่างนี้มันเลยตีกันอิรุงตุงนังยุ่งไปหมด  ไม่รุทำไงดี เลยมาเขียนเล่นๆไปพลางๆก่อน เดี๋ยวซักวันสองวันก็ตัดสินใจได้แระ ว่าจามีโอกาสมาเขียนเรื่องไร้สาระต่างๆให้เพื่อนๆฟังป่าวนิ ก่อนนี้อ่านกลอนเก่าๆไปก่อนละกาน อิอิ

 

           แมวตาโบ๋

ยามดึกดื่นค่อนคืนเกือบสว่าง

 

 

 

 

 

ปริญญาจากสวนโมกข์  (พุทธทาสภิกขุ)

“ปริญญา ตายก่อนตาย” ใครได้รับ
เป็นอันนับ ว่าจบสิ้น การศึกษา
เป็นโลกุตตร์ หลุดพ้น เหนือโลกา
หยุดเวียนว่าย สิ้นสังสา- รวัฏฏ์วน

ปริญญา แสนสงวน จากสวนโมกข์
คนเขาว่า เยกโยก ไม่เห็นหน
ไม่เห็นดี ที่ตรงไหน ใครสัปดน
รับเอามา ด่าป่น กันทั้งเมือง

นี่แหละหนา ปริญญา “ตายก่อนตาย”
คนทั้งหลาย มองดู ไม่รู้เรื่อง
เขาอยากอยู่ ให้เด่นดัง มลังเมลือง
เขาเลยเคือง ว่าเราชวน ให้ด่วนตายฯ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อํานาจและหลังเสือ      (ท่านจันทร์)

 

 

พอบุญมา.................กาไก่...................กลายเป็นหงส์

พอบุญลง.................หงส์เป็นกา............น่าฉงน
พอบุญสูง.................หมูหมา.................กลายเป็นคน
พออับจน............... คนเป็นหมา............น่าอัศจรรย์

 

คือคำกลอน..............คนเก่า................สอนเราไว้
อย่าปล่อยใจ.............พ่ายแพ้.............ความแปรผัน
โลกมีขึ้น.................. มีลง ............ไม่คงกระพัน
เป็นกฎเกณฑ์.......... สามัญ ...........เสมอมา

 

อย่าหลงเหลิง ........บุญบันดาล ......... ขนานใหญ่
แม้กาไก่ ........กลายเป็นหงส์ .......สูงส่งค่า
บุญบันดาล ........แห่งชีวิต ........อนิจจา
แม้หมูหมา .........กลายเป็นคน ...........มิทนทาน

 

เมื่อยังมี ............. อำนาจ ......... ไม่ขาดมิตร
คนใกล้ชิด .............สอพลอ ......... พะนอหวาน
เมื่ออำนาจ ............ ดับดิ้น........ ลงดินดาน
มีแต่หมา ............ เฝ้าบ้าน .......... อยู่ทานทน

 

มีอำนาจ .......... อย่ามีไว้ ......... ใช้อำนาจ
มีเชิงฉลาด .......... อย่ามีไว้ ........... ใช้ฉ้อฉล
มีทรัพย์สิน ........... อย่ามีไว้ ........... ใช้เปรอปรน
มีตัวตน ........... อย่ามีไว้ ........... ใช้อัตตา

 

มีอำนาจ .......... ไม่อิ่มหนำ ......... ในอำนาจ
จะพาพลาด .......... ผิดพลั้ง ......... ระวังหนา
ขี่หลังเสือ ........... เพลิดเพลิน ........ เกินเวลา
ไม่นานช้า .............จะเป็นเหยื่อ ......... ให้เสือกิน

 

 

 

 

 

 

ตายก่อนตาย  (ท่านพุทธทาสภิกขุ)

 

ตายเมื่อตาย  ย่อมกลาย  ไปเป็นผี

ตายไม่ดี  ได้เป็นที่  ผีตายโหง
ตายทำไม  เพียงให้  เขาใส่โลง

ตายโอ่โถง  นั้นคือตาย  เสียก่อนตาย

ตายก่อนตาย  มิใช่กลาย  ไปเป็นผี

แต่กลายเป็น  สิ่งที่  ไม่สูญหาย
ที่แท้คือ  ความตาย  ที่ไม่ตาย

มีความหมาย  ไม่มีใคร  ได้เกิดแล

คำพูดนี้  ผันผวน  ชวนฉงน

เหมือนเล่นลิ้น  กล่าววน  คนตอแหล
แต่เป็นความ  จริงอัน  ไม่ผันแปร

ใครคิดแก้  อรรถได้  ไม่ตายเอย